Fossil horloges - Yves Saint Laurent arty ring - Chloe tas - Spektre zonnebril - Marc by Marc Jacobs mouse flats.
Binnenkort ben ik mijn kortingspasje weer kwijt. Geen 15% korting op mooie kleding, accessoires of cosmetica... Net terwijl ik mijn favoriete spulletjes heb gevonden (lees: Clinique tonic + dag/nachtcreme). En die favoriete spulletjes mogen wel wat korting gebruiken. Ik vind eigenlijk dat ik alles nog even moet kopen, voordat ik echt die kortingspas vaarwel zeg. Dus een voorraadje Clinique, toch misschien dat ene horloge (ik draag bijna geen sieraden, maar een goed horloge moet je wel hebben, toch?) (en dan komt nog, welke kleur?) en toch nog even bij de dure tassen kijken? Oke, dat van die dure tassen meende ik niet. Ik heb het nu nog erg moeilijk met geen geld uitgeven, maar als ik weer eenmaal 40 uur per week achter een Mac zit of achter een stuur van een auto, dan is het vast veel beter te doen. Dan bespaar ik eigenlijk gewoon geld. Dus mag ik het best alvast uitgeven... Haha!
Ik moet morgen weer een hele dag werken en er staat ook een loopsessie van 10K op het programma. Ben benieuwd of ik daar nog zin in heb na negen uur werk. Ik hou je op de hoogte.
Pssst... Hee, pssst! Heb ik je aandacht? Ik heb stiekem KML's aandacht weten af te leiden, dus nu neem ik eens het woord. Ik ben het verstand. En ik moet het aan iemand kwijt. Als het verstand heb je altijd gelijk. Je weet ten slotte wat goed is voor de persoon die je moet begeleiden. Alleen ik heb het niet meer in de hand. Ze gaat continue maar door, het spookt maar door dat hoofd en ik heb het idee dat ik (het verstand) steeds kleiner word. Wat kan ik er aan doen? Ik heb het natuurlijk over de koopverslaving van mijn patiënt. Ik bedoel, het lijkt steeds erger te worden. Er is geen stoppen meer aan. Van alles heb ik al geprobeerd; sterke schuldgevoelens, kortere duur van verlanging (zodat ze snel op iets uitgekeken raakt) (al lijkt dat soms juist tegen te werken), een gevoel van 'ik-heb-alles-al-dus-ik-hoef-niks-te-kopen'. Het helpt niet. Echt helemaal niet. Ze heeft er het geld wel voor. Maar eigenlijk vind ik dat ze dat moet opsparen om naar het land van haar dromen te gaan - ervaring op doen. Dat is ook erg goed voor een persoontje en haar verstand. Kreeg ze daarvoor maar dat doorzettingsvermogen, in plaats van een doorzettingsvermogen voor die ene dure tas. Ja, ze heeft er weer een op het oog. Een Louis Vuitton, for God's sake. Ik zei ook al, dat past niet bij jou, hoor. Maar ze zei dat het een perfecte vervanging kon zijn voor die enorme grote gele tas van haar. Die mag best vervangen worden, maar moet dat nou perse met een Louis Vuitton? Volgens haar was de tas niet eens zo heel duur (580 euro vind ik veel voor een tas) en zo'n tas is praktisch voor het leven (zie je hoe moeilijk het is om hier tegen in te gaan?)... Wat vind jij? Overdrijf ik? Heb ik gelijk? Wat moet ik doen om belangrijker te worden in dat gigantische hoofd van deze patiënt? Oke, gigantisch valt tegen, maar geloof me, genoeg ruimte is er wel. Voor het verstand dan. Voor mij. Ik mag meer verantwoordelijkheidsgevoel. Hoor je dat? Vote for het verstand!
Ik heb een klein cadeautje (nouja, cadeautje... dat kan best tegenvallen...) voor je op mijn Tumblr. Piekje van de sluier zeg maar. Benieuwd waar ik het over heb? Check je cadeau!
Oh en als je daar toch bent: wees lief en ga me eens volgen :)
1. The Fashion Police
2. Pinterest
3. Pinterest
4. Levi's
Vandaag is de grote dag aangekomen. Ik stap zometeen om 11:15 in de trein naar Zaltbommel (of all places). Meteen daarna wil ik natuurlijk een korte broek dragen, maar met dit bizar koude weer is dat geen optie. Daarom fantaseer ik alvast met deze shortjes. Benieuwd wat ik laat zetten of hoe het eruit ziet? Zul je toch, net als ik, even moeten afwachten. Ik bouw de spanning alvast op. Maar dat had je vast al door. I'm exciiiiiteeeddd, wooeee!
De sussende woorden van mijn moeder zijn al jarenlang mijn excuus om de suikers vooral niet te laten staan. Zij zegt namelijk dat zodra ik die suikers wel laat staan, meteen afval. En dan meteen een paar goede kilo's. Een stuk of vijf. Nou oke, dat laatste heeft ze niet gezegd.
Ik ben nooit goed geweest om een ritme in mijn eetgedrag te krijgen. Nee, ik heb geen eetstoornis, ik hou gewoon niet van brood en eet liever warm dan koud. Of gewoon liever zoetig of snackerigs. Zo sla ik iedere ochtend mijn ontbijt over (of ik eet mijn ontbijt rond 1400, dat kan ook) (mijn dag begint tegenwoordig rond een uurtje of 10) (hier is niks mis mee, ik ben afgestudeerd) (ik verdien dus mijn uitslaapdagen) en ik weet dat dit heel slecht is, maar sorry, dat taaie brood met kaas, jam, pindakaas of hagelslag, ik word er niet warm of koud van.
Nu volg ik iemand op twitter en zij doet mee aan het New Fysics-dieet (of iets in die richting). Als ze te veel lekkers (lekkers als in crackertjes met speciale kaas) gegeten heeft, doet ze een dag later een appel-dag. Serieus, een appel-dag. Zou dat echt werken? Gewoon de hele dag appels eten? Ik las toevallig vandaag in het AH-foldertje dat mijn lievelings appels (nouja, als ik appels eet, eet ik het liefst Elstar) in de bonus zijn. Dus wat ga ik doen? Ik ga zo'n zak appels kopen en niks anders dan appels eten. Al maakt een huisgenootje speciaal voor mij wentelteefjes klaar. Oke, dit is niet helemaal waar, ze doet het meer voor haarzelf, want zoals je misschien al begrijpt weet ik niet of ik wel van wentelteefjes hou... Het is in ieder geval warm en bevat suiker; wie weet eet ik mezelf naar de zevende hemel. Ofzo.
Hello Gorgeous, when do we meet again? Als ik het nummer van Alicia Keys moet geloven, moet alles wat ik wil daar uit komen. Alleen is jammer genoeg de weg ernaar toe levenslang. Zolang ik geen reet uitvoer, kan ik dat verdomde eiland voorlopig wel vergeten. Wie helpt mij met mijn levensdoel? Wie verzint voor mij iets tofs waar ik zelf nog nooit aan gedacht heb? Zelfs de gemakkelijke oplossing (trouw een Amerikaan) lijkt nog eeuwen te gaan duren en ook daarvoor zou ik toch eerst de grens over moeten. Prachtige beroepen zijn natuurlijk in mijn gedachten voorbij geschoten. Editor bij het mooiste tijdschrift van the US; NYLON, baan bij een PR-bureau of ja toch gewoon aan de slag gaan als zangers of actrice? Alleen kan ik die laatste twee wel op mijn buik schrijven. Al zou ik ook wat meer mijn best moeten doen voor die eerste twee. Haat het als mensen al precies weten waar ze heen gaan, wat ze willen en hoe ze het denken te bereiken. Pure jaloesie. Doe mij zo'n droom. Ik weet alleen waar ik mijn droom wil verwezelijken, niet hoe en waarmee. De eindtijd lijkt dichterbij te komen. Ik word zenuwachtig. Laten we het kutste van het kutste maar eens gaan afronden. Of aan beginnen. Sorry voor mijn woordgebruik. Maar het klinkt zo lekker.
Het is logisch dat vrijdag de leukste dag van de week is. Het is bijna weekend en iedereen is in een ik-hoef-nog-maar-een-paar-uur-te-werken-mood. Bij mij is het extra leuk. Justin Timberlake knalt uit een spierwitte Apple. Daarachter zit een gek die met haar haren zit te zwiepen. Degene daarnaast (lees: ik) zit met haar handen in de lucht bij de woorden: How would you like to fly. Alsof het nog niet erg genoeg is moet iedereen in de kamer z'n strot opengooien. Het is ook zo'n lekker nummer. Ik herinner mij op weg naar huis dat ik mijn old school iPod mini in mijn tas heb gepropt. Officieel met het idee om morgenochtend om half 10 mijn standaardrondje, al is het tegenwoordig niet zo standaard meer, te hardlopen. Enthousiast zet ik mijn megakoptelefoon op en gooi het volume omhoog...
... 'Als dit niet lukt moet je model worden,' zegt een zeer aantrekkelijke jongeman. Verward kijk ik hem aan. Waar ben ik in godsnaam? Who's this gorgeous? Ik lijk hem te kennen. Voor ik het weet kust hij me op mijn mond. 'Ehh... Oke, denk ik,' stamel ik. 'KARLIJN! Waar was je nou, je bent in een paar minuten op!' Weer zo'n vreemdeling. 'Nu geen tijd voor je onzekerheid, Karlijn, geloof me. Ik wilde niet voor niets je manager worden,' zegt de vreemdeling. Manager? Heb ik die? Volgens mij moet ik stoppen met lachen, meneer-ik-ben-je-manager lijkt het niet te kunnen waarderen. 'Bewaar je mooie glimlach maar voor op het podium, hup hup!' Ik word door gordijnen heen geduwd. Wat the fuck gebeurt hier? Spotlights gaan aan en voor ik het weet begint er een band te spelen. Ik begin dit leuk te vinden... Alsof ik word aangezet begin ik met zingen. En hoe, ik ben een rockchick! So what's you're evil attitude When you get me spending my time pleasing you Why must you keep me underground Tell me, tell me, whyyouwannabringmedown Ik ben helemaal in mijn element. Ik heb zelfs publiek! Nee, geen publiek, de hele wereld lijkt voor me te staan! Zal ik een buiging maken? Ja, ik ga buigen! Haha! Dit is leuk! Nog een buiging dan. Nog een? Waarom wordt het nu ineens heel rumoerig?
In de verte hoor ik vaag geroep; 'hee, hee!' Opeens word het me heel duidelijk. Nouja, duidelijk gemaakt. Ik sta niet op het podium. Ik word bijna aangereden door een fietser. Waar was ik ook alweer? Ohja, ik zit op mijn fiets met mijn iPod veel te hard. Oeps.
Weet je welk liedje ik dacht te zingen? Check het hier:
Ik heb er schijt aan gekregen. And I'm ready for it. Blijkbaar had het met faith te maken. En ja, ik begrijp het! Al die tijd had ik gewoon gelijk, maar durfde ik mezelf niet gelijk te geven. En ach, dat vind ik helemaal niet erg. Ik overleef het. Het is soms te vaag om naar foto's te kijken. Ik houd er van om naar mezelf te kijken. Het klinkt misschien raar, maar op foto's zie ik mezelf altijd zo anders. Het is raar om mezelf te zijn en als ik in de spiegel kijk, lijkt het soms alsof iemand anders naar me terug te kijkt. Alsof ik niet helemaal bewust van mezelf ben. Ik weet dat ik leuk op foto's kan kijken, maar als ik in mijn lichaam zit, voel ik dat niet, zeg maar. Te vreemd, maar ja een beetje vreemd mag iedereen zijn, toch?
Ik heb uitdagingen genoeg. En ik heb geen smoesjes meer. Hoezo je durft niet te auto rijden in Amsterdam? Je hebt toch gewoon je rijbewijs? Hoezo je durft de telefoon niet aan te nemen? Oh, je durft ook niet naar iemand te bellen? Goh, tjee, wat nou als je dit elke dag zou moeten doen? Ik weet niet uit welk liedje ik het heb gehaald, maar ik maak het voor deze periode maar mijn levensmotto. 'Something, something, but keep on smiling'. Ik loop ergens weg en ik bedenk me dat ik iets ben vergeten te vragen. Wat moet ik doen, wat moet ik doen. Zal ik het laten zitten? Het is zo iets kleins, dat komt vast wel goed. Nee geen tijd voor risico's, hup hup, terug jij en ga vragen. Ik kom terug in dezelfde ruimte en vang nog net de volgende woorden op: 'Hoe moéilijk kan het zijn?!' Een beetje twijfelend ga ik weer naar buiten. Die opmerking sloeg dus duidelijk op mij. Maarja, keep on smiling! Ik ben niet iemand die graag belt of graag gebeld wordt. Opzich niets ernstig, maar ik moet het de afgelopen paar weken toch wel heel erg vaak doen. Over die angst zal ik niet heen komen, ben ik bang. Dan maar die hoorn extra goed vasthouden, voordat ie door mijn zweterige handen nog een keer op de tafel klappert.
Ik weet dat ik me er niks meer van moet aantrekken. Maar als je je bijna drie jaar aan iemand hebt vast gehouden is het moeilijk om dat zo voorbij te laten gaan. Het mag ook niet zo zijn dat diegene er ongestraft vanaf mag komen, vind ik. Zodra iets mij niet zint, is dat niet zo omdat ik iets per se niet zo leuk vind. Het is omdat diegene achterbaks is, je halve waarheden vertelt. Alsof ik daar nooit achterkom. Alsof ik zo'n lief ik-geloof-alles-meisje ben, want dat is mis. Ik word ook continu in de zeik genomen lijkt wel. Alles wat ik doe is stom of saai, alles wat anderen doen is super leuk en het enige dat telt. Ik verwacht dat mensen eerlijk zijn, omdat ik dat zelf ook ben. Ik verwacht dat mensen anderen net zo behandelen als ze zelf behandelt willen worden. Ik vind het moeilijk om in te zien dat iets allang voorbij was. Eigenlijk al naar anderhalf jaar ging ieder z'n eigen weg. Op een moment had diegene het niet meer nodig. Niet meer nodig om opgevangen te worden, omdat diegene het moeilijk had. Nu diegene alles heeft, heeft het mij niet meer nodig. Tja, waarom zou je dat nog willen als je alles hebt wat je hartje begeert? Dat mensen tegen je op kijken en je altijd de wind van achteren hebt. Waarom zou je de handen uit de mouwen steken als je net zo goed lekker lui kunt zijn? Het kan ook aan mij liggen, het is tenslotte niet de eerste keer dat dit gebeurt. Telkens als het mij dan weer overkomt overtuig ik mezelf er van dit nooit meer te doen. Ik begin er gewoon niet meer aan. Tenzij ik weet dat het voor altijd is en er nooit meer iets mis kan gaan. Wat ging er eigenlijk mis? Ik heb niet het idee dat ik veranderd ben, diegene daarentegen juist wel. Iemand vroeg me laatst; 'zou je er zo weer verder mee willen gaan?' Mijn eerste reactie is ja, maar ik weet dat het verstandiger is om nee te zeggen. Er lijkt bijna geen respect te zijn. En al haat ik dat woord, toch realiseer ik me dat dat zo belangrijk is. Laat iemand doen wat-ie wil doen. Waarom tegen houden of zeggen dat dat niet goed is? Wie ben jij om zo iets te zeggen? Als je eerst eens nagaat bij jezelf wat je eigenlijk al bereikt hebt in leven... Ik mis de tijd die ik heb gehad in de drie jaar. Maar ik mis deze tijd zeker niet.
Op twee juli 2010 is het zo ver. Het lijkt nog zo ver weg, maar ik kan nu al niet wachten. Het is misschien heel highschoolish, maar damn ik ben verliefd op een figuur in een boek! En ik zweer je dat dat niet door Robert Pattinson komt. Zo was Remember Me een stuk minder hartstoppend dan Twilight en New Moon. Lijkt ook alsof ik nergens anders over kan praten. Is niet zo, hoor. Zo ben ik ook erg benieuwd naar de nieuwe Sex and the City film. Nog even kijken wanneer ik die ga bewonderen. Heb me afgesloten voor enige informatie over de film, dus ik heb nog geen idee wat er gaat gebeuren. Ander verhaal dan met de eerste film, daar was alles al uitgelekt. Anyway, ik ben zo blij dat er nog een vierde film van Twilight moet komen. Weer wegzwijmelen met Edward Cullen. Wie mij wil begrijpen zal toch echt de boeken moeten lezen. <3 Je kunt me nu al wegdragen. Foto: VMAN.
Vijftig cent in de automaat, nog eens twintig er bij. Gelukkig, de machine gooit er een Ice Tea uit. Ik loop naar een rustig plaatsje en maak mijn blikje open. Pak mijn telefoon en tot mijn opluchting is er nog al wat gebeurd. Ik bekijk eerst de onbelangrijke dingen en dan de mail. Damn it. Geen leuke. I hate my life. Totdat de keukenmedewerkers van de Bij met z'n allen gaan fluiten. Gaat er iemand weg, wordt ie weggefluit. Zo vrolijk. Die mensen hebben zo'n lol met elkaar en ze krijgen het zelfs voor elkaar om mij een glimlach te geven. I love my job. De mensen die er werken zijn heerlijk en puur. We hebben dezelfde irritaties tijdens het werk, we doen samen de vervelende klusjes en moeten om alles lachen wat eigenlijk niet grappig is.
