It's hard to dance with a devil on your back

Iedereen mag mijn Glee-verslaving uitermate irritant vinden, maar je mag niet liegen over de bijzondere muziek die de Gleelui coveren. De nummers worden altijd per thema uitgezocht en wat ben ik blij dat ze dit nummer hebben gedaan. PRACHTIG. Om je niet te vervelen met een Glee-uitvoering is hierbij de originele versie met een super coole clip. Nog nooit eerder van ze gehoord (nou, oke stiekem wel, maar geen idee welke nummers) en ik ben nu ook niet van plan ze op te zoeken en meer nummers aan te horen. Vaak is het zo'n lucky shot met een cool nummer. Ik ben onder de indruk. Oke, ik ben ook snel onder de indruk, maar who cares. So stop talking en let's go YouTube-filmpje!

Pole dancing... Sex symbol or real sports?

Paal dansen is niks voor mij... Toen ik vanmiddag werd gevraagd of ik mee wilde doen zei ik nou, liever niet. Daarnaast ben ik nog steeds injured (je weet wel, die enorme tattoo die ik heb laten zetten), dus ik hoef geen schurende paal. Anyway, in mijn huis is het een enorme hype. Ik ben er nog niet helemaal over uit of het nu iets leuks is, of iets schandaligs of iets hips. 

Alle banken gaan aan de kant, muziek gaat aan, lange broeken worden vervangen tot korte ballenknijpertjes (de vrouwelijke variant dan). Onschuldig staan de meisjes aan de kant. De grote meesteres heeft een aantal dansen al laten zien (de fireman en nog wat andere kunstjes), maar het is werk is nu toch echt aan hen. Een voor een proberen ze een draai en het gaat nog een beetje ongemakkelijk. Dooroefenen, meisjes!
Wat je er voor nodig hebt? 1. Lef. 2. Geen zweethandjes ( a la moi). 3. Beenspieren. 4. Armspieren (a la ne moi). 5. Doorzettingsvermogen. 6. Lenigheid.
Aangezien ik maar aan twee punten voldoe (punt 3 en 5) zie je gewoon dat dit niet mijn sport is. Ja, ik zeg sport. Rode gezichten, blauwe plekken en ongemakkelijke poses is voor mij een goede omschrijving van sporten.

Pic. Weheartit

Reading books and then watching them in the cinema are the most nicest movies ever.

Achtste groepers huilen niet. Als je dit boek niet hebt gelezen toen je op de basisschool zat, leefde je waarschijnlijk in een grot of onder een steen. Niemand houdt zijn ogen droog bij het lezen van dit boek, laat staan als je het op een groot scherm ziet met alleen donkere gedaantes om je heen.
Een van mijn favoriete bezigheden is boeken lezen. Ik vind het heerlijk als deze boeken vervolgens verfilmd wordt, zodat ik mijn imagination kan peilen met die van de filmmakers.
Nu heb ik dit boek al eeuwen geleden voor het laatst gelezen (ugh, ik word oud), maar ik kan niet wachten om te zien hoe de film is!
Herinner jij je het boek nog?

Let's start this week fresh and what is better to start in fresh air and enjoy some nature?

Een klein weekoverzichtje. Wat zie je staan?
Maandag: Schaatsen op de grachten van Amsterdam. Wist je dat de elfstedencommissie (als ze zo heten) serieus mogen nadenken over een Elf Steden Tocht? Ik kan me niet meer herinneren er ooit een te hebben meegemaakt. Dus? Cool!
Dinsdag: As you can see, niet veel op het programma. Dit soort dagen breng ik vaak in de bioscoop door. Of surfend. Op het internet wel te verstaan.
Woensdag: Yes, it's a working day! Daarna snel omkleden en met mijn lieve vriendinnetjes lekker wat eten. Ennn ik krijg een afstudeercadeautje, dat is nog het meest exciting van de avond. Maar als zij dit nu lezen heb ik het waarschijnlijk voor mezelf verpest en krijg ik het niet.
Donderdag: Misschien is dit wel de running day? Of weer een bioscoopje of bankhangen met mijn roomies.
Vrijdag: En ik mag weer uiteten! Dit keer met mensen van mijn werk om van iemand afscheid te nemen. Erg zielig.
Zaterdag: It's a working day yet again!
Zondag: Worden we dan eindelijk kampioen zondag? Waarschijnlijk zijn we het al, maar zondag weten we het zeker!

What are you up to this week?

The harm has been done parents

Schrikkende gezichten, verbaasde gezichten, blije/leuke/vrolijke/interessante gezichten... Ik heb de afgelopen dagen veel verschillende gezichten gezien. Want het is gebeurd. Mijn ouders waren blij met een niet-zo-erge-puberende-dochter, die weinig uitgaat, op tijd thuis komt, werkt en haar diploma haalt. Maar nu is het kleine meisje groot geworden en heeft zij besloten iets te doen wat zij, zacht gezegd, niet erg leuk vinden. Ik wilde het eigenlijk laten zien in geuren en kleuren, omdat ik dacht dat tattoo's op z'n mooist waren als het net gezet wordt, maar bij mij is dat toch anders. Wist ik veel dat je kuit niet een erg fijne plek is en wist ik veel dat schaduwen aanbrengen echt gods gruwelijk pijn doet! Dus daarom hou ik het maar bij deze. Als je me kent mag je me natuurlijk op zoeken om het in het echt te aanschouwen. Een tipje van de sluier: het is prachtig.

Wat moeten die arme oude mensjes toch met ons 'de jeugd van tegenwoordig' ?

Het is 18:12, ik zet m'n fiets neer op het enige legale plaatsje dat Amsterdam Centraal voor mij bezet heeft gehouden. Mijn trein vertrekt om 18:26 en ik besluit dat ik nog genoeg tijd heb om iets uit de muur te trekken. Terwijl ik Amsterdam Centraal binnenloop bedenk ik me. Als ik iets uit de muur wil trekken, moet ik van 'centraal oost' naar 'centraal west' en mijn trein vertrekt vanuit oost. Om minder tijd te verliezen besluit ik in de rij van de Hema te sluiten. Er zijn twee kassa's, maar de rij heeft een Y-vorm, zodra er een kassa vrij komt is de eerst volgende aan de beurt. Ik hecht enorme waarde aan rijen en wie er als eerst aan de beurt is. Dit komt vast door mijn werk - sommige mensen kunnen uit hun plaat gaan, als ze zien dat mensen voordringen. Ik kan op zich ook zo zijn, alleen ga ik niet helemaal uit mijn plaat. Nouja, diep van binnen wel natuurlijk.
Ik sta een minuut of twee in de rij en ik zie vanuit mijn ooghoek een meneer met een hoedje naar voren lopen. Hij gaat vast kijken wat ie zo gaat kopen, dacht ik. Tot mijn verbazing blijft meneer daar staan. Helemaal vooraan. Nog lang niet aan de beurt. Als ik eenmaal in het puntje van die Y-rij ben, zie ik de meneer naast me staan. Voor de rechter kassa. En laat dat meisje van de rechter kassa nou net klaar zijn. Dit kan niet waar zijn. 'Volgens mij was ik aan de beurt, meneer', zeg ik. Waarop die man vervolgens zegt: 'Dat dacht ik niet'. Mijn mond valt open en mijn ogen vallen bijna uit de kassen. Bonk, bonk, bonk, bonk, bonk, bonk... Mijn hart klopt en het bloed raast door mijn aderen. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Het meisje van de linker kassa zegt op dat moment wie was er dan? Ik bestel vlug en de man heeft nog wat te zeggen hoor: 'Heb je het toch voor elkaar!' Waarop ik weer zeg: 'Kan best zijn dat U me over het hoofd heeft gezien hoor. Geen enkel probleem.' Ik ben trots op mijzelf dat ik ten eerste, beleefd ben gebleven, en ten tweede, de meneer even op zijn plek heb gezet. Kom nou toch, ik ga echt niet zeggen dat ik eerst ben als ik dat eigenlijk helemaal niet ben. Daarnaast kan die man mij helemaal niet over het hoofd hebben gezien. Ik ben niet klein en ik heb een mega gele tas bij me. Nu is het mijn beurt om te zeggen die ouderen van tegenwoordig.....

picture from we heart it

Good life

Ik zit in de woonkamer, onderuit zittend, naar de teevee te staren. Samen met huisgenootjes irriteer ik me aan de reclame die voor de zoveelste keer mijn film onderbreekt. Niet dat de film erg spannend is, maar reclame van acht minuten is gewoon te achterlijk. Mediamarkt komt voorbij. Het laatste shot van de reclame dringt tot me door; 'speciale koopdagen tot en met zondag'. Niet veel later zit ik weer zuchtend naar acht minuten nutteloosheid te kijken. En weer komt Mediamarkt voorbij. Nu ga ik eens beter opletten. O. M. G. Ik zie een mogelijkheid om mijn Macbook te kopen... O. M. G. Het was het enige dat ik dacht. Het plot van de film kon me ineens gestolen worden. Mijn huisgenootjes en ik besluiten de film voortijdig af te kappen. (Het was met Julia Roberts in Sleeping with the Enemy) Ik loop naar mijn kamertje en pak regelrecht het misschien wel lelijkste product in mijn kamer: mijn 4 jaar oude laptop van Packard Bell. Mijn vingers kunnen snel en blind typen. Ik kijk naar het scherm: www.mediamarkt.nl, wauw, wat kan ik snel typen. Ik zoek mijn macbook en YES hij doet mee met de actie. Ik treuzel. Waarom treuzel ik in godsnaam? Ik zie me zelf zitten op de bank, in bed, op de grond, buiten, waarever, maar dat goddelijke ding zit in mijn schoot. Alleen ja... Goedkoop is wat anders. Gelukkig ben ik net afgestudeerd en vinden sommige mensen (lees: ouders) het fijn om je dan een cadeau te geven. Dat maakt het alweer een ander verhaal. Dankzij de meest geweldige mensen van de wereld werd het voor mij dan eindelijk mogelijk om dit goddelijke ding daadwerkelijk op mijn schoot te hebben. En guess what?! De Macbook Pro ligt as we speak op mijn schoot! Het is toch te mooi om waar te zijn? En dan nu... Welk hoesje moet ik hier nou weer bij zoeken? Any suggestions?

picture is from me and my love

Follow me on Bloglovin

everywhere

Nu ik een bachelor in mijn pocket heb, moet ik dat natuurlijk vieren. Maar ik heb al lang geleden besloten dat ik dat niet alleen met een feestje doe. Nee, dit meisje gaat iets doen waar ze haar leven niet meer vanaf komt. Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, maar ik kan daar niet naar toe zonder inspirations. Have you already guessed what I'll get? Ik heb er zin in! WOOT!

Light up the world

So it have been some time...
Tegenwoordig is het werken of werken aan de scriptie. Veel interessanter kan ik het niet voor je maken. Het werken in de Bijenkorf loopt op rolletjes (inclusief een 'nieuwe' functie, wat het werk een stuk interessanter gaat maken), in tegenstelling tot het andere werk. Dat ik mijn scriptie niet zo maar uit mijn mouw ging rollen was voor mijzelf duidelijk. Al kan ik natuurlijk behoorlijk leuk schrijven, maarja dit was toch een other kind of thing. Een scriptie is voor de school iets vanzelfsprekend. Waarom zouden ze er uberhaupt veel informatie over geven? Zo moeilijk is het toch niet? Anyway bij mij gaat mis wat maar mis kan gaan. Waarschijnlijk is mijn plan niet eens ingeleverd bij de examencommissie, die voor het laatst 4 juli bij elkaar kwam. En inderdaad. HET IS AL VIER JULI GEWEEST.
Niet dat het zo'n strikte verplichting is (eh, echt wel). Dus heb ik net met mijn werk een soort van goedkeuring gekregen dat ik een week voor inleverdatum vrij kon krijgen... Denk niet dat ik het nodig zal hebben. DJEEZ. Morgen op gesprek met miss 'waarom-heb-je-me-niet-gemaild-dan?'... Die mij ook het advies gaf om vooral niet duimendraaiend te wachten, maar gewoon door te gaan. Met het vertrouwen dat mijn plan 27 juni ingeleverd zou worden (maar ach, waarom zou je dat doen als het 4 juli ook nog kan)(en dit vervolgens ook gewoon doodleuk niet doen)(en dat terwijl mijn plan netjes opgemaakt was)(en allang verstuurd naar miss, namelijk op 13 juni)(en dat is ruiiiiiim voor de inleverdatum)(dankuwel). Oh, how I wish I could take control...
Anyway, vandaag uitgeslapen (tot 930, am I good or what?!), kamertje opgeruimd, wat energy naar binnen gedronken (lees: REDBULL) en vervolgens The Bachelorette gekeken (ik moet natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat alle nietsnutten in Amerika op tv kijken), al waren dat maar 10 minuutjes en nu ben ik hier mijn frustraties aan het weg schrijven. Straks maar weer even naar de OBA, om mijn gesprek van morgen voor te bereiden. Om morgen vervolgens om 930 afgezeken te worden, de schuld van het plan in mijn schoenen wordt geschoven (haha, dat rijmt! Djeez, I'm really good!) en daarna huilend in de trein naar moederlief en Cooperlief te gaan en mijn tranen in de vacht van mijn hondje verbergen. Wat schrijf ik toch gevoelig.
Niet al te onbelangerijk: Mijn stand van het leuke-nieuwe-dingen-shoppen. Ben ik ook al zo goed in. De bankrekening is het daar niet met me mee eens. Watch this. Zoe Karssen en Ray Ban. En een Nudie Jeans, maar ik kan zo gauw ff niet de goede pic vinden ;).

Surprise, it's time to feel what's real

Als ik had geweten dat als ik twee dingen deed, die super simpel zijn, mij zo'n gevoel kunnen geven zoals ik mij nu voel, dan had ik dit veel eerder moeten doen!
Eerst deed ik er niet veel mee. Nu ik het juist wel leuk vind, ging het op een één of andere manier een beetje in mijn nek hijgen. Ik kreeg dingen te zien en te weten die ik gewoon niet wil weten.
Ik denk dat mijn wat-moet-ik-met-mijn-leven-probleem ook op deze manier kan worden opgelost. Waarom je bezig houden met mensen die willen dat je in de tijd stil blijft staan? Waarom met mensen omgaan die het niet interessant vinden wat je doet? Als je maar aardig bent en veel voor diegene overheeft? Al zie je daar zelf niks van terug? Als je iemand beloftes doet en die andere zo genaamd deze beloftes vergeet? Als ze je niet inspireren? Niet willen helpen jou een goed gevoel willen geven?
It's time to focus people...
Ik voel me ineens een 10-jarig kind die voorlopig nog niet wil slapen. Zo veel energie en toch ook zo veel volwassenheid. Jeetje, wat ben ik volwassen.


En nu geloof je me al helemaal he?

The little voice in my head won't let me forget

I won't tell you what I'm thinking
Cause it's not the same thing you're thinking too
You could say I got a best friend
And she's always telling me what to do
She's out of sight but easy to find
She's in front of my mind

The little voice in my head won't let me forget
The little voice in my head is never mislead
All of this noise is what keeps me from making a mess
All little voice in my head just won't let me get with you

Talking to the moon

It's been a while...
Dat komt omdat ik nu een leven heb! :) geintje. Ik bedoel, ik ben nog steeds niet beroemd. Normaal gesproken gooi ik er alles uit wat ik in me heb, maar tegenwoordig ben ik mij steeds bewustiger van dit rottige internet. Dacht dat niemand mij kon vinden, maar blijkbaar ben ik heel makkelijk traceerbaar. Dus vandaar vanaf nu maar wat genuanceerder.
Dit is meer een thanks-berichtje voor mensen die zich aangesproken voelen. Mijn weken vliegen voorbij. En zolang ik bezig ben, denk ik aan niks anders dan wat er op dat moment gebeuren moet. En door mijn geweldige omgeving op dit moment, (echt waar, ik overdrijf niet), kan ik genieten van elk moment met jullie. Oke, het blijft fijn om afentoe eens lekker te zeiken. Dat hoort er bij. Maar nu is het weekend en krijg ik weer de vrijheid om te denken. Beter niet doen. Beter bezig zijn. Zodra ik bezig ben gaat alles fijn. Thanks guys.
Almost Christmas! What to do, what to do....

03/06

Lang heb ik gewacht op de zomer. Iets waar ik vroeger juist een hekel aan had, vind ik nu heerlijk. De zon breekt langzaam door in ons koude kikkerlandje. Juist op de dagen dat de zon schijnt hoor je buiten te zijn. Voor je het weet heeft de zon besloten zich weer achter de wolken te verstoppen. Als je ergens heen moet neem je de fiets. Er zijn geen excuusjes meer om de bus te nemen. Mocht je nu alles in huis hebben: trek je bikini of zwembroek aan, kies goed leesvoer (of een studieboek), pak je tuinstoel en geniet.
Ik deed vanmorgen mijn gordijnen open en zag haar dan: de zon. Al in volle glorie. Dit wordt mijn dag. Ik trek mijn bloemetjesbroek aan, negeer de ‘heb je nog je pyjamabroek aan?’-opmerking van mijn huisgenoot, kies een boek uit mijn boekenkast en ik ben er klaar voor.

Maar wacht eens even…
Shit! Ik heb helemaal geen tuin! En ook geen balkon! Toen ik de gordijntjes in mijn oude kamer bij mijn paps en mams open deed, keek ik zo uit op een enorme lap gras. En er was een terrasje, en er waren tuinstoelen, en veel bloemen, en een waterspuit voor als het te warm werd, en een mama die vroeg: ‘Wil je een tosti, lieverd?’

‘Wat zal ik nu doen?’ vraag ik mijn huisgenoot. ‘Misschien kun je eerst je pyjamabroek uit doen en dan naar buiten gaan?’ zegt ze. Begint ze weer over mijn nieuwe aankoop. Bloemetjesmotieven zijn helemaal je van het op dit moment. ‘Jij snapt er gewoon niks van. Bloemetjes zijn helemaal cool’, zeg ik. ‘Is cool het nieuwe woord voor hip?’ vraagt mijn huisgenoot. Dit is mijn boilingpoint. Ik moet naar buiten. De zon roept mij: ‘Waar blijf je? Waar blijf je?!’
Ik woon boven een winkelcentrum. Maar no way dat ik tussen die winkelende mensen op een bankje ga zitten. Ook al is dat vol in de zon. Ik blijf wel in mijn logia. Een logia, ja. Ga dat maar eens opzoeken.

Put your arms around me and I'll never let go

Iedere avond is het weer raak. Zodra ik mijn licht uit moet doen raak ik in paniek. De meest romantische scenes komen in me op. Hopend dat hij daar eentje van uit kiest en het realiteit maakt. Ik geef niet snel op. But I know that it's done. I want to keep on fighting but something's holding me. I still can't believe how this has happend. When his arms were around me I let go. You should know I tried everything. Sweet smiles, even the dirty work. Someone please tell me what I did wrong. How can I make things like one year ago? I was so happy he'd stayed on my birthday. Loved him for staying with me, although I also had a girlfriend sleeping over. I took my moment then and I still can't get it out of my mind. Like somehow I knew it was coming. This week I did everything to keep him out of my mind. Luckely I did it. But still, every day there is a moment when my light has to go out. I hate these moments of a day. Please let me sleep forever or let me live without sleeping forever.

9/04

In Amerika hebben ze iets heel tofs (hoe kan het ook anders), het heet volgens mij Noteworthy. I'm not sure, misschien heet het acapella zingen wel zo. In ieder geval, deze groep is echt geweldig! Ik wou dat ik zo kon zingen als dit meisje die de lead neemt.



Vervolgens kwam ik op dit filmpje van twee Amerikaanse meisjes. Eentje heeft heel mooi haar! Ik moet ook eens een schuine pony proberen... Deze zitten volgens mij ook in Noteworthy. I wanna go to college in the US! Damn Holland.