Gone mental, gone hard

Ik heb er schijt aan gekregen. And I'm ready for it. Blijkbaar had het met faith te maken. En ja, ik begrijp het! Al die tijd had ik gewoon gelijk, maar durfde ik mezelf niet gelijk te geven. En ach, dat vind ik helemaal niet erg. Ik overleef het.
Het is soms te vaag om naar foto's te kijken. Ik houd er van om naar mezelf te kijken. Het klinkt misschien raar, maar op foto's zie ik mezelf altijd zo anders. Het is raar om mezelf te zijn en als ik in de spiegel kijk, lijkt het soms alsof iemand anders naar me terug te kijkt. Alsof ik niet helemaal bewust van mezelf ben. Ik weet dat ik leuk op foto's kan kijken, maar als ik in mijn lichaam zit, voel ik dat niet, zeg maar. Te vreemd, maar ja een beetje vreemd mag iedereen zijn, toch?

I used to stand so tall

Ik heb uitdagingen genoeg. En ik heb geen smoesjes meer. Hoezo je durft niet te auto rijden in Amsterdam? Je hebt toch gewoon je rijbewijs? Hoezo je durft de telefoon niet aan te nemen? Oh, je durft ook niet naar iemand te bellen? Goh, tjee, wat nou als je dit elke dag zou moeten doen? Ik weet niet uit welk liedje ik het heb gehaald, maar ik maak het voor deze periode maar mijn levensmotto. 'Something, something, but keep on smiling'. Ik loop ergens weg en ik bedenk me dat ik iets ben vergeten te vragen. Wat moet ik doen, wat moet ik doen. Zal ik het laten zitten? Het is zo iets kleins, dat komt vast wel goed. Nee geen tijd voor risico's, hup hup, terug jij en ga vragen. Ik kom terug in dezelfde ruimte en vang nog net de volgende woorden op: 'Hoe moéilijk kan het zijn?!' Een beetje twijfelend ga ik weer naar buiten. Die opmerking sloeg dus duidelijk op mij. Maarja, keep on smiling!
Ik ben niet iemand die graag belt of graag gebeld wordt. Opzich niets ernstig, maar ik moet het de afgelopen paar weken toch wel heel erg vaak doen. Over die angst zal ik niet heen komen, ben ik bang. Dan maar die hoorn extra goed vasthouden, voordat ie door mijn zweterige handen nog een keer op de tafel klappert.

Let's start over

Ik weet dat ik me er niks meer van moet aantrekken. Maar als je je bijna drie jaar aan iemand hebt vast gehouden is het moeilijk om dat zo voorbij te laten gaan. Het mag ook niet zo zijn dat diegene er ongestraft vanaf mag komen, vind ik. Zodra iets mij niet zint, is dat niet zo omdat ik iets per se niet zo leuk vind. Het is omdat diegene achterbaks is, je halve waarheden vertelt. Alsof ik daar nooit achterkom. Alsof ik zo'n lief ik-geloof-alles-meisje ben, want dat is mis. Ik word ook continu in de zeik genomen lijkt wel. Alles wat ik doe is stom of saai, alles wat anderen doen is super leuk en het enige dat telt. Ik verwacht dat mensen eerlijk zijn, omdat ik dat zelf ook ben. Ik verwacht dat mensen anderen net zo behandelen als ze zelf behandelt willen worden. Ik vind het moeilijk om in te zien dat iets allang voorbij was. Eigenlijk al naar anderhalf jaar ging ieder z'n eigen weg. Op een moment had diegene het niet meer nodig. Niet meer nodig om opgevangen te worden, omdat diegene het moeilijk had. Nu diegene alles heeft, heeft het mij niet meer nodig. Tja, waarom zou je dat nog willen als je alles hebt wat je hartje begeert? Dat mensen tegen je op kijken en je altijd de wind van achteren hebt. Waarom zou je de handen uit de mouwen steken als je net zo goed lekker lui kunt zijn? Het kan ook aan mij liggen, het is tenslotte niet de eerste keer dat dit gebeurt. Telkens als het mij dan weer overkomt overtuig ik mezelf er van dit nooit meer te doen. Ik begin er gewoon niet meer aan. Tenzij ik weet dat het voor altijd is en er nooit meer iets mis kan gaan. Wat ging er eigenlijk mis? Ik heb niet het idee dat ik veranderd ben, diegene daarentegen juist wel. Iemand vroeg me laatst; 'zou je er zo weer verder mee willen gaan?' Mijn eerste reactie is ja, maar ik weet dat het verstandiger is om nee te zeggen. Er lijkt bijna geen respect te zijn. En al haat ik dat woord, toch realiseer ik me dat dat zo belangrijk is. Laat iemand doen wat-ie wil doen. Waarom tegen houden of zeggen dat dat niet goed is? Wie ben jij om zo iets te zeggen? Als je eerst eens nagaat bij jezelf wat je eigenlijk al bereikt hebt in leven... Ik mis de tijd die ik heb gehad in de drie jaar. Maar ik mis deze tijd zeker niet.

03/06

Lang heb ik gewacht op de zomer. Iets waar ik vroeger juist een hekel aan had, vind ik nu heerlijk. De zon breekt langzaam door in ons koude kikkerlandje. Juist op de dagen dat de zon schijnt hoor je buiten te zijn. Voor je het weet heeft de zon besloten zich weer achter de wolken te verstoppen. Als je ergens heen moet neem je de fiets. Er zijn geen excuusjes meer om de bus te nemen. Mocht je nu alles in huis hebben: trek je bikini of zwembroek aan, kies goed leesvoer (of een studieboek), pak je tuinstoel en geniet.
Ik deed vanmorgen mijn gordijnen open en zag haar dan: de zon. Al in volle glorie. Dit wordt mijn dag. Ik trek mijn bloemetjesbroek aan, negeer de ‘heb je nog je pyjamabroek aan?’-opmerking van mijn huisgenoot, kies een boek uit mijn boekenkast en ik ben er klaar voor.

Maar wacht eens even…
Shit! Ik heb helemaal geen tuin! En ook geen balkon! Toen ik de gordijntjes in mijn oude kamer bij mijn paps en mams open deed, keek ik zo uit op een enorme lap gras. En er was een terrasje, en er waren tuinstoelen, en veel bloemen, en een waterspuit voor als het te warm werd, en een mama die vroeg: ‘Wil je een tosti, lieverd?’

‘Wat zal ik nu doen?’ vraag ik mijn huisgenoot. ‘Misschien kun je eerst je pyjamabroek uit doen en dan naar buiten gaan?’ zegt ze. Begint ze weer over mijn nieuwe aankoop. Bloemetjesmotieven zijn helemaal je van het op dit moment. ‘Jij snapt er gewoon niks van. Bloemetjes zijn helemaal cool’, zeg ik. ‘Is cool het nieuwe woord voor hip?’ vraagt mijn huisgenoot. Dit is mijn boilingpoint. Ik moet naar buiten. De zon roept mij: ‘Waar blijf je? Waar blijf je?!’
Ik woon boven een winkelcentrum. Maar no way dat ik tussen die winkelende mensen op een bankje ga zitten. Ook al is dat vol in de zon. Ik blijf wel in mijn logia. Een logia, ja. Ga dat maar eens opzoeken.

26/05

Op twee juli 2010 is het zo ver. Het lijkt nog zo ver weg, maar ik kan nu al niet wachten. Het is misschien heel highschoolish, maar damn ik ben verliefd op een figuur in een boek! En ik zweer je dat dat niet door Robert Pattinson komt. Zo was Remember Me een stuk minder hartstoppend dan Twilight en New Moon. Lijkt ook alsof ik nergens anders over kan praten. Is niet zo, hoor.
Zo ben ik ook erg benieuwd naar de nieuwe Sex and the City film. Nog even kijken wanneer ik die ga bewonderen. Heb me afgesloten voor enige informatie over de film, dus ik heb nog geen idee wat er gaat gebeuren. Ander verhaal dan met de eerste film, daar was alles al uitgelekt.
Anyway, ik ben zo blij dat er nog een vierde film van Twilight moet komen. Weer wegzwijmelen met Edward Cullen. Wie mij wil begrijpen zal toch echt de boeken moeten lezen. <3 Je kunt me nu al wegdragen. Foto: VMAN.

17/05

Who doesn't love English books? Ze zijn klein, hebben een prachtige omslag en het leest als een trein. Door middel van Engelse boeken ga je ook hun grapjes begrijpen en hun uitspraken overnemen. Ik vind het heerlijk. Alleen Nederlands is ook zo saai, toch? Anyways, ik kan niet wachten tot de nieuwe Stephenie Meyer uitkomt..... Pure liefde.

Put your arms around me and I'll never let go

Iedere avond is het weer raak. Zodra ik mijn licht uit moet doen raak ik in paniek. De meest romantische scenes komen in me op. Hopend dat hij daar eentje van uit kiest en het realiteit maakt. Ik geef niet snel op. But I know that it's done. I want to keep on fighting but something's holding me. I still can't believe how this has happend. When his arms were around me I let go. You should know I tried everything. Sweet smiles, even the dirty work. Someone please tell me what I did wrong. How can I make things like one year ago? I was so happy he'd stayed on my birthday. Loved him for staying with me, although I also had a girlfriend sleeping over. I took my moment then and I still can't get it out of my mind. Like somehow I knew it was coming. This week I did everything to keep him out of my mind. Luckely I did it. But still, every day there is a moment when my light has to go out. I hate these moments of a day. Please let me sleep forever or let me live without sleeping forever.