Light up the world

So it have been some time...
Tegenwoordig is het werken of werken aan de scriptie. Veel interessanter kan ik het niet voor je maken. Het werken in de Bijenkorf loopt op rolletjes (inclusief een 'nieuwe' functie, wat het werk een stuk interessanter gaat maken), in tegenstelling tot het andere werk. Dat ik mijn scriptie niet zo maar uit mijn mouw ging rollen was voor mijzelf duidelijk. Al kan ik natuurlijk behoorlijk leuk schrijven, maarja dit was toch een other kind of thing. Een scriptie is voor de school iets vanzelfsprekend. Waarom zouden ze er uberhaupt veel informatie over geven? Zo moeilijk is het toch niet? Anyway bij mij gaat mis wat maar mis kan gaan. Waarschijnlijk is mijn plan niet eens ingeleverd bij de examencommissie, die voor het laatst 4 juli bij elkaar kwam. En inderdaad. HET IS AL VIER JULI GEWEEST.
Niet dat het zo'n strikte verplichting is (eh, echt wel). Dus heb ik net met mijn werk een soort van goedkeuring gekregen dat ik een week voor inleverdatum vrij kon krijgen... Denk niet dat ik het nodig zal hebben. DJEEZ. Morgen op gesprek met miss 'waarom-heb-je-me-niet-gemaild-dan?'... Die mij ook het advies gaf om vooral niet duimendraaiend te wachten, maar gewoon door te gaan. Met het vertrouwen dat mijn plan 27 juni ingeleverd zou worden (maar ach, waarom zou je dat doen als het 4 juli ook nog kan)(en dit vervolgens ook gewoon doodleuk niet doen)(en dat terwijl mijn plan netjes opgemaakt was)(en allang verstuurd naar miss, namelijk op 13 juni)(en dat is ruiiiiiim voor de inleverdatum)(dankuwel). Oh, how I wish I could take control...
Anyway, vandaag uitgeslapen (tot 930, am I good or what?!), kamertje opgeruimd, wat energy naar binnen gedronken (lees: REDBULL) en vervolgens The Bachelorette gekeken (ik moet natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat alle nietsnutten in Amerika op tv kijken), al waren dat maar 10 minuutjes en nu ben ik hier mijn frustraties aan het weg schrijven. Straks maar weer even naar de OBA, om mijn gesprek van morgen voor te bereiden. Om morgen vervolgens om 930 afgezeken te worden, de schuld van het plan in mijn schoenen wordt geschoven (haha, dat rijmt! Djeez, I'm really good!) en daarna huilend in de trein naar moederlief en Cooperlief te gaan en mijn tranen in de vacht van mijn hondje verbergen. Wat schrijf ik toch gevoelig.
Niet al te onbelangerijk: Mijn stand van het leuke-nieuwe-dingen-shoppen. Ben ik ook al zo goed in. De bankrekening is het daar niet met me mee eens. Watch this. Zoe Karssen en Ray Ban. En een Nudie Jeans, maar ik kan zo gauw ff niet de goede pic vinden ;).

My (little) wishlist

1. Ramon Middelton's My Paper Bag €98
2. Barong Barong Lucky bracelet (light purple - silver)€45
3. Balenciaga bag €1100
4. Persol sunglasses $185

Surprise, it's time to feel what's real

Als ik had geweten dat als ik twee dingen deed, die super simpel zijn, mij zo'n gevoel kunnen geven zoals ik mij nu voel, dan had ik dit veel eerder moeten doen!
Eerst deed ik er niet veel mee. Nu ik het juist wel leuk vind, ging het op een één of andere manier een beetje in mijn nek hijgen. Ik kreeg dingen te zien en te weten die ik gewoon niet wil weten.
Ik denk dat mijn wat-moet-ik-met-mijn-leven-probleem ook op deze manier kan worden opgelost. Waarom je bezig houden met mensen die willen dat je in de tijd stil blijft staan? Waarom met mensen omgaan die het niet interessant vinden wat je doet? Als je maar aardig bent en veel voor diegene overheeft? Al zie je daar zelf niks van terug? Als je iemand beloftes doet en die andere zo genaamd deze beloftes vergeet? Als ze je niet inspireren? Niet willen helpen jou een goed gevoel willen geven?
It's time to focus people...
Ik voel me ineens een 10-jarig kind die voorlopig nog niet wil slapen. Zo veel energie en toch ook zo veel volwassenheid. Jeetje, wat ben ik volwassen.


En nu geloof je me al helemaal he?

Empire State of Mind

Hello Gorgeous, when do we meet again?
Als ik het nummer van Alicia Keys moet geloven, moet alles wat ik wil daar uit komen. Alleen is jammer genoeg de weg ernaar toe levenslang. Zolang ik geen reet uitvoer, kan ik dat verdomde eiland voorlopig wel vergeten. Wie helpt mij met mijn levensdoel? Wie verzint voor mij iets tofs waar ik zelf nog nooit aan gedacht heb? Zelfs de gemakkelijke oplossing (trouw een Amerikaan) lijkt nog eeuwen te gaan duren en ook daarvoor zou ik toch eerst de grens over moeten. Prachtige beroepen zijn natuurlijk in mijn gedachten voorbij geschoten. Editor bij het mooiste tijdschrift van the US; NYLON, baan bij een PR-bureau of ja toch gewoon aan de slag gaan als zangers of actrice? Alleen kan ik die laatste twee wel op mijn buik schrijven. Al zou ik ook wat meer mijn best moeten doen voor die eerste twee.
Haat het als mensen al precies weten waar ze heen gaan, wat ze willen en hoe ze het denken te bereiken. Pure jaloesie. Doe mij zo'n droom. Ik weet alleen waar ik mijn droom wil verwezelijken, niet hoe en waarmee. De eindtijd lijkt dichterbij te komen. Ik word zenuwachtig. Laten we het kutste van het kutste maar eens gaan afronden. Of aan beginnen. Sorry voor mijn woordgebruik. Maar het klinkt zo lekker.

The little voice in my head won't let me forget

I won't tell you what I'm thinking
Cause it's not the same thing you're thinking too
You could say I got a best friend
And she's always telling me what to do
She's out of sight but easy to find
She's in front of my mind

The little voice in my head won't let me forget
The little voice in my head is never mislead
All of this noise is what keeps me from making a mess
All little voice in my head just won't let me get with you

Whyyawannabringmedown

Het is logisch dat vrijdag de leukste dag van de week is. Het is bijna weekend en iedereen is in een ik-hoef-nog-maar-een-paar-uur-te-werken-mood. Bij mij is het extra leuk. Justin Timberlake knalt uit een spierwitte Apple. Daarachter zit een gek die met haar haren zit te zwiepen. Degene daarnaast (lees: ik) zit met haar handen in de lucht bij de woorden: How would you like to fly. Alsof het nog niet erg genoeg is moet iedereen in de kamer z'n strot opengooien. Het is ook zo'n lekker nummer.
Ik herinner mij op weg naar huis dat ik mijn old school iPod mini in mijn tas heb gepropt. Officieel met het idee om morgenochtend om half 10 mijn standaardrondje, al is het tegenwoordig niet zo standaard meer, te hardlopen. Enthousiast zet ik mijn megakoptelefoon op en gooi het volume omhoog...

... 'Als dit niet lukt moet je model worden,' zegt een zeer aantrekkelijke jongeman. Verward kijk ik hem aan. Waar ben ik in godsnaam? Who's this gorgeous? Ik lijk hem te kennen. Voor ik het weet kust hij me op mijn mond. 'Ehh... Oke, denk ik,' stamel ik. 'KARLIJN! Waar was je nou, je bent in een paar minuten op!' Weer zo'n vreemdeling. 'Nu geen tijd voor je onzekerheid, Karlijn, geloof me. Ik wilde niet voor niets je manager worden,' zegt de vreemdeling. Manager? Heb ik die? Volgens mij moet ik stoppen met lachen, meneer-ik-ben-je-manager lijkt het niet te kunnen waarderen. 'Bewaar je mooie glimlach maar voor op het podium, hup hup!' Ik word door gordijnen heen geduwd. Wat the fuck gebeurt hier? Spotlights gaan aan en voor ik het weet begint er een band te spelen. Ik begin dit leuk te vinden... Alsof ik word aangezet begin ik met zingen. En hoe, ik ben een rockchick!
So what's you're evil attitude
When you get me spending my time pleasing you
Why must you keep me underground
Tell me, tell me, whyyouwannabringmedown
Ik ben helemaal in mijn element. Ik heb zelfs publiek! Nee, geen publiek, de hele wereld lijkt voor me te staan! Zal ik een buiging maken? Ja, ik ga buigen! Haha! Dit is leuk! Nog een buiging dan. Nog een? Waarom wordt het nu ineens heel rumoerig?

In de verte hoor ik vaag geroep; 'hee, hee!' Opeens word het me heel duidelijk. Nouja, duidelijk gemaakt. Ik sta niet op het podium. Ik word bijna aangereden door een fietser. Waar was ik ook alweer? Ohja, ik zit op mijn fiets met mijn iPod veel te hard. Oeps.


Weet je welk liedje ik dacht te zingen? Check het hier:

Talking to the moon

It's been a while...
Dat komt omdat ik nu een leven heb! :) geintje. Ik bedoel, ik ben nog steeds niet beroemd. Normaal gesproken gooi ik er alles uit wat ik in me heb, maar tegenwoordig ben ik mij steeds bewustiger van dit rottige internet. Dacht dat niemand mij kon vinden, maar blijkbaar ben ik heel makkelijk traceerbaar. Dus vandaar vanaf nu maar wat genuanceerder.
Dit is meer een thanks-berichtje voor mensen die zich aangesproken voelen. Mijn weken vliegen voorbij. En zolang ik bezig ben, denk ik aan niks anders dan wat er op dat moment gebeuren moet. En door mijn geweldige omgeving op dit moment, (echt waar, ik overdrijf niet), kan ik genieten van elk moment met jullie. Oke, het blijft fijn om afentoe eens lekker te zeiken. Dat hoort er bij. Maar nu is het weekend en krijg ik weer de vrijheid om te denken. Beter niet doen. Beter bezig zijn. Zodra ik bezig ben gaat alles fijn. Thanks guys.
Almost Christmas! What to do, what to do....