I have no shop-addiction at all!

Het is duidelijk dat mijn bankrekening zo goed als geplunderd is. Op een één of andere manier werkt dit goed voor mijn koop-verslaving. Wil ik echt nog iets bijzonders doen met mijn leven, voordat het echte werken begint (als ik ooit die droombaan vind), zal ik toch echt moeten beginnen met sparen. En wat ben ik blij dat deze enorme aankoop, waar ik nu op type, daarbij helpt!

Al houdt dit mij natuurlijk niet tegen om het internet af te struinen voor mooie wannahaves. Ook al heeft het vannacht gesneeuwd en is het voorlopig nog geen zomer, toch kan ik niet wachten tot ik fijne loafers heb gevonden. Ik ben al tijden verliefd op de ruige loafers van Jeffrey Campbell. Ze zijn voortdurend uitverkocht, maar wellicht heb ik meer geluk tegen de tijd dat het lente/zomer wordt. En tot die tijd mag ik toch geen uitgaven doen. Kijk je mee of het lukt?

collage by Polyvore

Good life

Ik zit in de woonkamer, onderuit zittend, naar de teevee te staren. Samen met huisgenootjes irriteer ik me aan de reclame die voor de zoveelste keer mijn film onderbreekt. Niet dat de film erg spannend is, maar reclame van acht minuten is gewoon te achterlijk. Mediamarkt komt voorbij. Het laatste shot van de reclame dringt tot me door; 'speciale koopdagen tot en met zondag'. Niet veel later zit ik weer zuchtend naar acht minuten nutteloosheid te kijken. En weer komt Mediamarkt voorbij. Nu ga ik eens beter opletten. O. M. G. Ik zie een mogelijkheid om mijn Macbook te kopen... O. M. G. Het was het enige dat ik dacht. Het plot van de film kon me ineens gestolen worden. Mijn huisgenootjes en ik besluiten de film voortijdig af te kappen. (Het was met Julia Roberts in Sleeping with the Enemy) Ik loop naar mijn kamertje en pak regelrecht het misschien wel lelijkste product in mijn kamer: mijn 4 jaar oude laptop van Packard Bell. Mijn vingers kunnen snel en blind typen. Ik kijk naar het scherm: www.mediamarkt.nl, wauw, wat kan ik snel typen. Ik zoek mijn macbook en YES hij doet mee met de actie. Ik treuzel. Waarom treuzel ik in godsnaam? Ik zie me zelf zitten op de bank, in bed, op de grond, buiten, waarever, maar dat goddelijke ding zit in mijn schoot. Alleen ja... Goedkoop is wat anders. Gelukkig ben ik net afgestudeerd en vinden sommige mensen (lees: ouders) het fijn om je dan een cadeau te geven. Dat maakt het alweer een ander verhaal. Dankzij de meest geweldige mensen van de wereld werd het voor mij dan eindelijk mogelijk om dit goddelijke ding daadwerkelijk op mijn schoot te hebben. En guess what?! De Macbook Pro ligt as we speak op mijn schoot! Het is toch te mooi om waar te zijn? En dan nu... Welk hoesje moet ik hier nou weer bij zoeken? Any suggestions?

picture is from me and my love

Follow me on Bloglovin

everywhere

Nu ik een bachelor in mijn pocket heb, moet ik dat natuurlijk vieren. Maar ik heb al lang geleden besloten dat ik dat niet alleen met een feestje doe. Nee, dit meisje gaat iets doen waar ze haar leven niet meer vanaf komt. Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, maar ik kan daar niet naar toe zonder inspirations. Have you already guessed what I'll get? Ik heb er zin in! WOOT!

Cooper & Me

Iedereen die Marley & Me een K*T-film vond, kan dit stukje beter maar even overslaan. Al is dat onbegrijpelijk want die film is hilarisch. Nou niet dat ik iets met Owen Wilson heb (zo heet-ie toch?), maar hondjes zijn gewoon cool. Vooral de mijne. Ik heb z'n naam vast wel eens laten vallen, maar ik heb hem nog niet officieel geintroduceerd.
Dit hondje kan...: zoeken naar de bal als ik de bal goed verstopt heb, (oke, soms moet ik hem helpen, but coomeeoonnnn, hij is pas hmm vijf maanden?) bijna rollen op commando, komt me mond-op-mond beademing geven als ik dood op de grond lig ennn.... hij wacht netjes tot hij hoort 'eten!!!! jeeeej!' voordat hij gaat eten. That's right. Daarnaast is hij heel stoer, voor niemand bang en maakt een sliding 3 cm voordat hij de bal heeft pakt.
Welkom welkom, Cooper!

Light up the world

So it have been some time...
Tegenwoordig is het werken of werken aan de scriptie. Veel interessanter kan ik het niet voor je maken. Het werken in de Bijenkorf loopt op rolletjes (inclusief een 'nieuwe' functie, wat het werk een stuk interessanter gaat maken), in tegenstelling tot het andere werk. Dat ik mijn scriptie niet zo maar uit mijn mouw ging rollen was voor mijzelf duidelijk. Al kan ik natuurlijk behoorlijk leuk schrijven, maarja dit was toch een other kind of thing. Een scriptie is voor de school iets vanzelfsprekend. Waarom zouden ze er uberhaupt veel informatie over geven? Zo moeilijk is het toch niet? Anyway bij mij gaat mis wat maar mis kan gaan. Waarschijnlijk is mijn plan niet eens ingeleverd bij de examencommissie, die voor het laatst 4 juli bij elkaar kwam. En inderdaad. HET IS AL VIER JULI GEWEEST.
Niet dat het zo'n strikte verplichting is (eh, echt wel). Dus heb ik net met mijn werk een soort van goedkeuring gekregen dat ik een week voor inleverdatum vrij kon krijgen... Denk niet dat ik het nodig zal hebben. DJEEZ. Morgen op gesprek met miss 'waarom-heb-je-me-niet-gemaild-dan?'... Die mij ook het advies gaf om vooral niet duimendraaiend te wachten, maar gewoon door te gaan. Met het vertrouwen dat mijn plan 27 juni ingeleverd zou worden (maar ach, waarom zou je dat doen als het 4 juli ook nog kan)(en dit vervolgens ook gewoon doodleuk niet doen)(en dat terwijl mijn plan netjes opgemaakt was)(en allang verstuurd naar miss, namelijk op 13 juni)(en dat is ruiiiiiim voor de inleverdatum)(dankuwel). Oh, how I wish I could take control...
Anyway, vandaag uitgeslapen (tot 930, am I good or what?!), kamertje opgeruimd, wat energy naar binnen gedronken (lees: REDBULL) en vervolgens The Bachelorette gekeken (ik moet natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat alle nietsnutten in Amerika op tv kijken), al waren dat maar 10 minuutjes en nu ben ik hier mijn frustraties aan het weg schrijven. Straks maar weer even naar de OBA, om mijn gesprek van morgen voor te bereiden. Om morgen vervolgens om 930 afgezeken te worden, de schuld van het plan in mijn schoenen wordt geschoven (haha, dat rijmt! Djeez, I'm really good!) en daarna huilend in de trein naar moederlief en Cooperlief te gaan en mijn tranen in de vacht van mijn hondje verbergen. Wat schrijf ik toch gevoelig.
Niet al te onbelangerijk: Mijn stand van het leuke-nieuwe-dingen-shoppen. Ben ik ook al zo goed in. De bankrekening is het daar niet met me mee eens. Watch this. Zoe Karssen en Ray Ban. En een Nudie Jeans, maar ik kan zo gauw ff niet de goede pic vinden ;).

My (little) wishlist

1. Ramon Middelton's My Paper Bag €98
2. Barong Barong Lucky bracelet (light purple - silver)€45
3. Balenciaga bag €1100
4. Persol sunglasses $185

Surprise, it's time to feel what's real

Als ik had geweten dat als ik twee dingen deed, die super simpel zijn, mij zo'n gevoel kunnen geven zoals ik mij nu voel, dan had ik dit veel eerder moeten doen!
Eerst deed ik er niet veel mee. Nu ik het juist wel leuk vind, ging het op een één of andere manier een beetje in mijn nek hijgen. Ik kreeg dingen te zien en te weten die ik gewoon niet wil weten.
Ik denk dat mijn wat-moet-ik-met-mijn-leven-probleem ook op deze manier kan worden opgelost. Waarom je bezig houden met mensen die willen dat je in de tijd stil blijft staan? Waarom met mensen omgaan die het niet interessant vinden wat je doet? Als je maar aardig bent en veel voor diegene overheeft? Al zie je daar zelf niks van terug? Als je iemand beloftes doet en die andere zo genaamd deze beloftes vergeet? Als ze je niet inspireren? Niet willen helpen jou een goed gevoel willen geven?
It's time to focus people...
Ik voel me ineens een 10-jarig kind die voorlopig nog niet wil slapen. Zo veel energie en toch ook zo veel volwassenheid. Jeetje, wat ben ik volwassen.


En nu geloof je me al helemaal he?