Als ik had geweten dat als ik twee dingen deed, die super simpel zijn, mij zo'n gevoel kunnen geven zoals ik mij nu voel, dan had ik dit veel eerder moeten doen! Eerst deed ik er niet veel mee. Nu ik het juist wel leuk vind, ging het op een één of andere manier een beetje in mijn nek hijgen. Ik kreeg dingen te zien en te weten die ik gewoon niet wil weten. Ik denk dat mijn wat-moet-ik-met-mijn-leven-probleem ook op deze manier kan worden opgelost. Waarom je bezig houden met mensen die willen dat je in de tijd stil blijft staan? Waarom met mensen omgaan die het niet interessant vinden wat je doet? Als je maar aardig bent en veel voor diegene overheeft? Al zie je daar zelf niks van terug? Als je iemand beloftes doet en die andere zo genaamd deze beloftes vergeet? Als ze je niet inspireren? Niet willen helpen jou een goed gevoel willen geven? It's time to focus people... Ik voel me ineens een 10-jarig kind die voorlopig nog niet wil slapen. Zo veel energie en toch ook zo veel volwassenheid. Jeetje, wat ben ik volwassen.
Hello Gorgeous, when do we meet again? Als ik het nummer van Alicia Keys moet geloven, moet alles wat ik wil daar uit komen. Alleen is jammer genoeg de weg ernaar toe levenslang. Zolang ik geen reet uitvoer, kan ik dat verdomde eiland voorlopig wel vergeten. Wie helpt mij met mijn levensdoel? Wie verzint voor mij iets tofs waar ik zelf nog nooit aan gedacht heb? Zelfs de gemakkelijke oplossing (trouw een Amerikaan) lijkt nog eeuwen te gaan duren en ook daarvoor zou ik toch eerst de grens over moeten. Prachtige beroepen zijn natuurlijk in mijn gedachten voorbij geschoten. Editor bij het mooiste tijdschrift van the US; NYLON, baan bij een PR-bureau of ja toch gewoon aan de slag gaan als zangers of actrice? Alleen kan ik die laatste twee wel op mijn buik schrijven. Al zou ik ook wat meer mijn best moeten doen voor die eerste twee. Haat het als mensen al precies weten waar ze heen gaan, wat ze willen en hoe ze het denken te bereiken. Pure jaloesie. Doe mij zo'n droom. Ik weet alleen waar ik mijn droom wil verwezelijken, niet hoe en waarmee. De eindtijd lijkt dichterbij te komen. Ik word zenuwachtig. Laten we het kutste van het kutste maar eens gaan afronden. Of aan beginnen. Sorry voor mijn woordgebruik. Maar het klinkt zo lekker.
I won't tell you what I'm thinking Cause it's not the same thing you're thinking too You could say I got a best friend And she's always telling me what to do She's out of sight but easy to find She's in front of my mind
The little voice in my head won't let me forget The little voice in my head is never mislead All of this noise is what keeps me from making a mess All little voice in my head just won't let me get with you
Het is logisch dat vrijdag de leukste dag van de week is. Het is bijna weekend en iedereen is in een ik-hoef-nog-maar-een-paar-uur-te-werken-mood. Bij mij is het extra leuk. Justin Timberlake knalt uit een spierwitte Apple. Daarachter zit een gek die met haar haren zit te zwiepen. Degene daarnaast (lees: ik) zit met haar handen in de lucht bij de woorden: How would you like to fly. Alsof het nog niet erg genoeg is moet iedereen in de kamer z'n strot opengooien. Het is ook zo'n lekker nummer. Ik herinner mij op weg naar huis dat ik mijn old school iPod mini in mijn tas heb gepropt. Officieel met het idee om morgenochtend om half 10 mijn standaardrondje, al is het tegenwoordig niet zo standaard meer, te hardlopen. Enthousiast zet ik mijn megakoptelefoon op en gooi het volume omhoog...
... 'Als dit niet lukt moet je model worden,' zegt een zeer aantrekkelijke jongeman. Verward kijk ik hem aan. Waar ben ik in godsnaam? Who's this gorgeous? Ik lijk hem te kennen. Voor ik het weet kust hij me op mijn mond. 'Ehh... Oke, denk ik,' stamel ik. 'KARLIJN! Waar was je nou, je bent in een paar minuten op!' Weer zo'n vreemdeling. 'Nu geen tijd voor je onzekerheid, Karlijn, geloof me. Ik wilde niet voor niets je manager worden,' zegt de vreemdeling. Manager? Heb ik die? Volgens mij moet ik stoppen met lachen, meneer-ik-ben-je-manager lijkt het niet te kunnen waarderen. 'Bewaar je mooie glimlach maar voor op het podium, hup hup!' Ik word door gordijnen heen geduwd. Wat the fuck gebeurt hier? Spotlights gaan aan en voor ik het weet begint er een band te spelen. Ik begin dit leuk te vinden... Alsof ik word aangezet begin ik met zingen. En hoe, ik ben een rockchick! So what's you're evil attitude When you get me spending my time pleasing you Why must you keep me underground Tell me, tell me, whyyouwannabringmedown Ik ben helemaal in mijn element. Ik heb zelfs publiek! Nee, geen publiek, de hele wereld lijkt voor me te staan! Zal ik een buiging maken? Ja, ik ga buigen! Haha! Dit is leuk! Nog een buiging dan. Nog een? Waarom wordt het nu ineens heel rumoerig?
In de verte hoor ik vaag geroep; 'hee, hee!' Opeens word het me heel duidelijk. Nouja, duidelijk gemaakt. Ik sta niet op het podium. Ik word bijna aangereden door een fietser. Waar was ik ook alweer? Ohja, ik zit op mijn fiets met mijn iPod veel te hard. Oeps.
Weet je welk liedje ik dacht te zingen? Check het hier:
It's been a while... Dat komt omdat ik nu een leven heb! :) geintje. Ik bedoel, ik ben nog steeds niet beroemd. Normaal gesproken gooi ik er alles uit wat ik in me heb, maar tegenwoordig ben ik mij steeds bewustiger van dit rottige internet. Dacht dat niemand mij kon vinden, maar blijkbaar ben ik heel makkelijk traceerbaar. Dus vandaar vanaf nu maar wat genuanceerder. Dit is meer een thanks-berichtje voor mensen die zich aangesproken voelen. Mijn weken vliegen voorbij. En zolang ik bezig ben, denk ik aan niks anders dan wat er op dat moment gebeuren moet. En door mijn geweldige omgeving op dit moment, (echt waar, ik overdrijf niet), kan ik genieten van elk moment met jullie. Oke, het blijft fijn om afentoe eens lekker te zeiken. Dat hoort er bij. Maar nu is het weekend en krijg ik weer de vrijheid om te denken. Beter niet doen. Beter bezig zijn. Zodra ik bezig ben gaat alles fijn. Thanks guys. Almost Christmas! What to do, what to do....
Ik heb er schijt aan gekregen. And I'm ready for it. Blijkbaar had het met faith te maken. En ja, ik begrijp het! Al die tijd had ik gewoon gelijk, maar durfde ik mezelf niet gelijk te geven. En ach, dat vind ik helemaal niet erg. Ik overleef het. Het is soms te vaag om naar foto's te kijken. Ik houd er van om naar mezelf te kijken. Het klinkt misschien raar, maar op foto's zie ik mezelf altijd zo anders. Het is raar om mezelf te zijn en als ik in de spiegel kijk, lijkt het soms alsof iemand anders naar me terug te kijkt. Alsof ik niet helemaal bewust van mezelf ben. Ik weet dat ik leuk op foto's kan kijken, maar als ik in mijn lichaam zit, voel ik dat niet, zeg maar. Te vreemd, maar ja een beetje vreemd mag iedereen zijn, toch?
Ik heb uitdagingen genoeg. En ik heb geen smoesjes meer. Hoezo je durft niet te auto rijden in Amsterdam? Je hebt toch gewoon je rijbewijs? Hoezo je durft de telefoon niet aan te nemen? Oh, je durft ook niet naar iemand te bellen? Goh, tjee, wat nou als je dit elke dag zou moeten doen? Ik weet niet uit welk liedje ik het heb gehaald, maar ik maak het voor deze periode maar mijn levensmotto. 'Something, something, but keep on smiling'. Ik loop ergens weg en ik bedenk me dat ik iets ben vergeten te vragen. Wat moet ik doen, wat moet ik doen. Zal ik het laten zitten? Het is zo iets kleins, dat komt vast wel goed. Nee geen tijd voor risico's, hup hup, terug jij en ga vragen. Ik kom terug in dezelfde ruimte en vang nog net de volgende woorden op: 'Hoe moéilijk kan het zijn?!' Een beetje twijfelend ga ik weer naar buiten. Die opmerking sloeg dus duidelijk op mij. Maarja, keep on smiling! Ik ben niet iemand die graag belt of graag gebeld wordt. Opzich niets ernstig, maar ik moet het de afgelopen paar weken toch wel heel erg vaak doen. Over die angst zal ik niet heen komen, ben ik bang. Dan maar die hoorn extra goed vasthouden, voordat ie door mijn zweterige handen nog een keer op de tafel klappert.
