Een appel-dieet en I will become skinny?

De sussende woorden van mijn moeder zijn al jarenlang mijn excuus om de suikers vooral niet te laten staan. Zij zegt namelijk dat zodra ik die suikers wel laat staan, meteen afval. En dan meteen een paar goede kilo's. Een stuk of vijf. Nou oke, dat laatste heeft ze niet gezegd.

Ik ben nooit goed geweest om een ritme in mijn eetgedrag te krijgen. Nee, ik heb geen eetstoornis, ik hou gewoon niet van brood en eet liever warm dan koud. Of gewoon liever zoetig of snackerigs. Zo sla ik iedere ochtend mijn ontbijt over (of ik eet mijn ontbijt rond 1400, dat kan ook) (mijn dag begint tegenwoordig rond een uurtje of 10) (hier is niks mis mee, ik ben afgestudeerd) (ik verdien dus mijn uitslaapdagen) en ik weet dat dit heel slecht is, maar sorry, dat taaie brood met kaas, jam, pindakaas of hagelslag, ik word er niet warm of koud van.
Nu volg ik iemand op twitter en zij doet mee aan het New Fysics-dieet (of iets in die richting). Als ze te veel lekkers (lekkers als in crackertjes met speciale kaas) gegeten heeft, doet ze een dag later een appel-dag. Serieus, een appel-dag. Zou dat echt werken? Gewoon de hele dag appels eten? Ik las toevallig vandaag in het AH-foldertje dat mijn lievelings appels (nouja, als ik appels eet, eet ik het liefst Elstar) in de bonus zijn. Dus wat ga ik doen? Ik ga zo'n zak appels kopen en niks anders dan appels eten. Al maakt een huisgenootje speciaal voor mij wentelteefjes klaar. Oke, dit is niet helemaal waar, ze doet het meer voor haarzelf, want zoals je misschien al begrijpt weet ik niet of ik wel van wentelteefjes hou... Het is in ieder geval warm en bevat suiker; wie weet eet ik mezelf naar de zevende hemel. Ofzo.

apples from we heart it

Wat moeten die arme oude mensjes toch met ons 'de jeugd van tegenwoordig' ?

Het is 18:12, ik zet m'n fiets neer op het enige legale plaatsje dat Amsterdam Centraal voor mij bezet heeft gehouden. Mijn trein vertrekt om 18:26 en ik besluit dat ik nog genoeg tijd heb om iets uit de muur te trekken. Terwijl ik Amsterdam Centraal binnenloop bedenk ik me. Als ik iets uit de muur wil trekken, moet ik van 'centraal oost' naar 'centraal west' en mijn trein vertrekt vanuit oost. Om minder tijd te verliezen besluit ik in de rij van de Hema te sluiten. Er zijn twee kassa's, maar de rij heeft een Y-vorm, zodra er een kassa vrij komt is de eerst volgende aan de beurt. Ik hecht enorme waarde aan rijen en wie er als eerst aan de beurt is. Dit komt vast door mijn werk - sommige mensen kunnen uit hun plaat gaan, als ze zien dat mensen voordringen. Ik kan op zich ook zo zijn, alleen ga ik niet helemaal uit mijn plaat. Nouja, diep van binnen wel natuurlijk.
Ik sta een minuut of twee in de rij en ik zie vanuit mijn ooghoek een meneer met een hoedje naar voren lopen. Hij gaat vast kijken wat ie zo gaat kopen, dacht ik. Tot mijn verbazing blijft meneer daar staan. Helemaal vooraan. Nog lang niet aan de beurt. Als ik eenmaal in het puntje van die Y-rij ben, zie ik de meneer naast me staan. Voor de rechter kassa. En laat dat meisje van de rechter kassa nou net klaar zijn. Dit kan niet waar zijn. 'Volgens mij was ik aan de beurt, meneer', zeg ik. Waarop die man vervolgens zegt: 'Dat dacht ik niet'. Mijn mond valt open en mijn ogen vallen bijna uit de kassen. Bonk, bonk, bonk, bonk, bonk, bonk... Mijn hart klopt en het bloed raast door mijn aderen. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Het meisje van de linker kassa zegt op dat moment wie was er dan? Ik bestel vlug en de man heeft nog wat te zeggen hoor: 'Heb je het toch voor elkaar!' Waarop ik weer zeg: 'Kan best zijn dat U me over het hoofd heeft gezien hoor. Geen enkel probleem.' Ik ben trots op mijzelf dat ik ten eerste, beleefd ben gebleven, en ten tweede, de meneer even op zijn plek heb gezet. Kom nou toch, ik ga echt niet zeggen dat ik eerst ben als ik dat eigenlijk helemaal niet ben. Daarnaast kan die man mij helemaal niet over het hoofd hebben gezien. Ik ben niet klein en ik heb een mega gele tas bij me. Nu is het mijn beurt om te zeggen die ouderen van tegenwoordig.....

picture from we heart it

I have no shop-addiction at all!

Het is duidelijk dat mijn bankrekening zo goed als geplunderd is. Op een één of andere manier werkt dit goed voor mijn koop-verslaving. Wil ik echt nog iets bijzonders doen met mijn leven, voordat het echte werken begint (als ik ooit die droombaan vind), zal ik toch echt moeten beginnen met sparen. En wat ben ik blij dat deze enorme aankoop, waar ik nu op type, daarbij helpt!

Al houdt dit mij natuurlijk niet tegen om het internet af te struinen voor mooie wannahaves. Ook al heeft het vannacht gesneeuwd en is het voorlopig nog geen zomer, toch kan ik niet wachten tot ik fijne loafers heb gevonden. Ik ben al tijden verliefd op de ruige loafers van Jeffrey Campbell. Ze zijn voortdurend uitverkocht, maar wellicht heb ik meer geluk tegen de tijd dat het lente/zomer wordt. En tot die tijd mag ik toch geen uitgaven doen. Kijk je mee of het lukt?

collage by Polyvore

Good life

Ik zit in de woonkamer, onderuit zittend, naar de teevee te staren. Samen met huisgenootjes irriteer ik me aan de reclame die voor de zoveelste keer mijn film onderbreekt. Niet dat de film erg spannend is, maar reclame van acht minuten is gewoon te achterlijk. Mediamarkt komt voorbij. Het laatste shot van de reclame dringt tot me door; 'speciale koopdagen tot en met zondag'. Niet veel later zit ik weer zuchtend naar acht minuten nutteloosheid te kijken. En weer komt Mediamarkt voorbij. Nu ga ik eens beter opletten. O. M. G. Ik zie een mogelijkheid om mijn Macbook te kopen... O. M. G. Het was het enige dat ik dacht. Het plot van de film kon me ineens gestolen worden. Mijn huisgenootjes en ik besluiten de film voortijdig af te kappen. (Het was met Julia Roberts in Sleeping with the Enemy) Ik loop naar mijn kamertje en pak regelrecht het misschien wel lelijkste product in mijn kamer: mijn 4 jaar oude laptop van Packard Bell. Mijn vingers kunnen snel en blind typen. Ik kijk naar het scherm: www.mediamarkt.nl, wauw, wat kan ik snel typen. Ik zoek mijn macbook en YES hij doet mee met de actie. Ik treuzel. Waarom treuzel ik in godsnaam? Ik zie me zelf zitten op de bank, in bed, op de grond, buiten, waarever, maar dat goddelijke ding zit in mijn schoot. Alleen ja... Goedkoop is wat anders. Gelukkig ben ik net afgestudeerd en vinden sommige mensen (lees: ouders) het fijn om je dan een cadeau te geven. Dat maakt het alweer een ander verhaal. Dankzij de meest geweldige mensen van de wereld werd het voor mij dan eindelijk mogelijk om dit goddelijke ding daadwerkelijk op mijn schoot te hebben. En guess what?! De Macbook Pro ligt as we speak op mijn schoot! Het is toch te mooi om waar te zijn? En dan nu... Welk hoesje moet ik hier nou weer bij zoeken? Any suggestions?

picture is from me and my love

Follow me on Bloglovin

everywhere

Nu ik een bachelor in mijn pocket heb, moet ik dat natuurlijk vieren. Maar ik heb al lang geleden besloten dat ik dat niet alleen met een feestje doe. Nee, dit meisje gaat iets doen waar ze haar leven niet meer vanaf komt. Volgende week vrijdag heb ik een afspraak, maar ik kan daar niet naar toe zonder inspirations. Have you already guessed what I'll get? Ik heb er zin in! WOOT!

Cooper & Me

Iedereen die Marley & Me een K*T-film vond, kan dit stukje beter maar even overslaan. Al is dat onbegrijpelijk want die film is hilarisch. Nou niet dat ik iets met Owen Wilson heb (zo heet-ie toch?), maar hondjes zijn gewoon cool. Vooral de mijne. Ik heb z'n naam vast wel eens laten vallen, maar ik heb hem nog niet officieel geintroduceerd.
Dit hondje kan...: zoeken naar de bal als ik de bal goed verstopt heb, (oke, soms moet ik hem helpen, but coomeeoonnnn, hij is pas hmm vijf maanden?) bijna rollen op commando, komt me mond-op-mond beademing geven als ik dood op de grond lig ennn.... hij wacht netjes tot hij hoort 'eten!!!! jeeeej!' voordat hij gaat eten. That's right. Daarnaast is hij heel stoer, voor niemand bang en maakt een sliding 3 cm voordat hij de bal heeft pakt.
Welkom welkom, Cooper!

Light up the world

So it have been some time...
Tegenwoordig is het werken of werken aan de scriptie. Veel interessanter kan ik het niet voor je maken. Het werken in de Bijenkorf loopt op rolletjes (inclusief een 'nieuwe' functie, wat het werk een stuk interessanter gaat maken), in tegenstelling tot het andere werk. Dat ik mijn scriptie niet zo maar uit mijn mouw ging rollen was voor mijzelf duidelijk. Al kan ik natuurlijk behoorlijk leuk schrijven, maarja dit was toch een other kind of thing. Een scriptie is voor de school iets vanzelfsprekend. Waarom zouden ze er uberhaupt veel informatie over geven? Zo moeilijk is het toch niet? Anyway bij mij gaat mis wat maar mis kan gaan. Waarschijnlijk is mijn plan niet eens ingeleverd bij de examencommissie, die voor het laatst 4 juli bij elkaar kwam. En inderdaad. HET IS AL VIER JULI GEWEEST.
Niet dat het zo'n strikte verplichting is (eh, echt wel). Dus heb ik net met mijn werk een soort van goedkeuring gekregen dat ik een week voor inleverdatum vrij kon krijgen... Denk niet dat ik het nodig zal hebben. DJEEZ. Morgen op gesprek met miss 'waarom-heb-je-me-niet-gemaild-dan?'... Die mij ook het advies gaf om vooral niet duimendraaiend te wachten, maar gewoon door te gaan. Met het vertrouwen dat mijn plan 27 juni ingeleverd zou worden (maar ach, waarom zou je dat doen als het 4 juli ook nog kan)(en dit vervolgens ook gewoon doodleuk niet doen)(en dat terwijl mijn plan netjes opgemaakt was)(en allang verstuurd naar miss, namelijk op 13 juni)(en dat is ruiiiiiim voor de inleverdatum)(dankuwel). Oh, how I wish I could take control...
Anyway, vandaag uitgeslapen (tot 930, am I good or what?!), kamertje opgeruimd, wat energy naar binnen gedronken (lees: REDBULL) en vervolgens The Bachelorette gekeken (ik moet natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat alle nietsnutten in Amerika op tv kijken), al waren dat maar 10 minuutjes en nu ben ik hier mijn frustraties aan het weg schrijven. Straks maar weer even naar de OBA, om mijn gesprek van morgen voor te bereiden. Om morgen vervolgens om 930 afgezeken te worden, de schuld van het plan in mijn schoenen wordt geschoven (haha, dat rijmt! Djeez, I'm really good!) en daarna huilend in de trein naar moederlief en Cooperlief te gaan en mijn tranen in de vacht van mijn hondje verbergen. Wat schrijf ik toch gevoelig.
Niet al te onbelangerijk: Mijn stand van het leuke-nieuwe-dingen-shoppen. Ben ik ook al zo goed in. De bankrekening is het daar niet met me mee eens. Watch this. Zoe Karssen en Ray Ban. En een Nudie Jeans, maar ik kan zo gauw ff niet de goede pic vinden ;).